Σκέψεις
Το φως
Θυμάμαι ένα συνηθισμένο πρωινό, από αυτά που είναι γεμάτα με πράγματα που πρέπει να γίνουν, χωρίς να έχει συμβεί κάτι ιδιαίτερα καλό ή κακό. Από το παράθυρο του λεωφορείου, παρατηρούσα το φως να πέφτει πάνω στα φύλλα των δέντρων, ανάμεσα στις πολυκατοικίες.
Ίσως τελικά αυτός να είναι ένας από τους λόγους που με τράβηξε η φωτογραφία.
Μέσα από τη φωτογραφική μου ενασχόληση συνειδητοποιώ πόσο συχνά επιστρέφω στο φως — ιδιαίτερα στη φύση. Πώς πέφτει πάνω στα δέντρα και στα φύλλα, πώς εμφανίζεται και πώς λείπει, πώς μεταμορφώνει κάτι εντελώς καθημερινό.
Και όσο περισσότερο το φωτογραφίζω, τόσο περισσότερο το παρατηρώ. Το φως και την απουσία του. Τι αλλάζει όταν υπάρχει, τι αλλάζει όταν χάνεται.
Κάπως έτσι συναντιούνται για μένα η φωτογραφία και η θεραπευτική εργασία. Στη θεραπεία φωτίζονται πλευρές της εμπειρίας που μέχρι τότε έμεναν στη σκιά. Γίνονται ορατά, ενδεχομένως, πράγματα που μας δυσκολεύουν, αλλά και πολλά άλλα που μας επιτρέπουν σιγά σιγά να καταλάβουμε πόσο πλούσιος είναι ο εσωτερικός μας κόσμος.
Και τότε επιστρέφω σε εκείνη τη στιγμή στο λεωφορείο, σε εκείνα τα συναισθήματα: δέος και ευγνωμοσύνη για την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας και για το ότι μπορούμε να την κοιτάζουμε.
Το φως δεν κάνει απλώς τα πράγματα ορατά. Είναι προϋπόθεση της ίδιας της ζωής.
Γι’ αυτό με συγκινεί τόσο.